ความลับ...กับภาพลวงตา....และความเป็นจริง

1 มกราคม 2551

            สวัสดีปีใหม่อีกวันหนึ่งจ๊ะ วันนี้วันดีๆ ใครได้ไปทำอะไรบ้างกันนะ เปาหนะได้ไปทำบุญที่วัด ไป 3 วัด วันฟ้าฮ่าม วัดเจดีย์หลวงและก็วัดพระสิงห์  ไปปล่อยปลา ก็ดีนะ ไปกับพ่อแม่ วันนี้ตื่นก็เกือบสิบโมงแล้ว นึกว่าจะไม่ได้ออกไปไหน พอดีพ่อกับแม่บอกว่าจะไปทำบุญก็เลยออกไปกะท่าน เถียงกันไปตลอดทาง สนุกดีอะ เปาบอกแม่ว่าจะไหว้ 9 วัด แม่บอกว่า ลองดู แต่พอไหว้ไป 3 วัด แม่บอกว่าเมื่อยมากๆๆ ไม่ไหวแล้ว เลยพากันกลับอะ วันนี้ตอนไปไหว้พระ และปล่อยปลา เหลือบไปเห็นตรงปลายน้ำอะ มีลุงคนหนึ่ง แกหว่านแห ดักปลาอยู่อะ  โห ความรู้สึกตอนนั้น มันแปลกๆบอกไม่ถูกจะโกรธลุงคนนั้นก็ไม่ใช่ ไม่พอใจก็ไม่ใช่ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่รู้สึกไม่ดี ก็คิดดูสิคนอื่นเค้าเอาปลามาปล่อย ยังไปไม่ถึงไหนเลยอะ ก็โดนลุงแกดักจับไปชะละ ก็รู้นะว่า ทำบุญเราไม่ต้องสนใจว่า เค้าจะเอาไปทำอะไรต่อ แต่นี่มันเกินไป เปาปล่อยปลาก็หวังให้ปลามันมีชีวิตที่ยืนยาว และชื่นชมโลกนี้ไปจนอายุขัยของมัน ไม่อยากให้มันโดนจับไปทำอะไรทั้งนั้น ตอนเปากะแม่ไปชื้อปลาไหลเห็นมัน ตาของมันอะ น่าสงสารนะ OK ถ้าเราชื้อมาปล่อยก็ดีไปแต่ถ้าชื้อไปฆ่าละมันจะเป็นยังไง วันนี้เปาอยากให้เป็นการเริ่มต้นที่ดีของเปาแต่เปาว่ามะค่อยใช่ละนะ เพราะว่า 555 เงินหมดเยย ทำบุญหมดเยย อ้ายเชษฐ์เคยบอกเปานะว่า ทำบุญแต่เราเดือนร้อนก็เหมือนเราทำบาปแต่ว่าเปาอยากทำนี่นา ถึงไม่มีเงินใช้ก็ไม่เป็นไร เปาคิดว่าตอนนี้เราพอมีก็ทำดีกว่า ขืนรอให้มีจนล้นเหลือก็ไม่ได้ทำกันพอดี ไม่เป็นไรเดือนนี้ขอแม่ใช้อีกนิดๆหน่อยๆก็ได้อะ ค่อยๆขอไปแม่ไม่สงสัยหรอก ตอนเย็นเปาก็ไปโอนตังค์ให้กับมูลนิธิขาเทียมในสมเด็จย่า  1000 บาท เปาพยายามไม่คิดให้อะไรตอบกลับมานะ เพราะการทำบุญเราต้องทำด้วยใจจริงๆ แต่ทำไม๊ทำไม ในใจยังแอบคิดว่า เผื่อชาติหน้าจะได้มีขาดีๆ สวยๆเหมือนคนอื่นบ้าง...ความคิดนี่ห้ามยากมากๆ เปาอ่านในเว็บนะ เค้าบอกว่า บริจาคเงิน 500 ผู้พิการจะได้ขาเทียมธรรมดา แต่ถ้า 1000 จะได้ขาที่สวยงาม เปาคิดว่า อยากให้คนที่ไม่มีขาจริงๆได้ขาที่สวยงามอะ ก็รู้นะว่าขาเทียมยังไงก็ไม่เหมือนขาจริงๆ แต่อย่างน้อยเราก็ได้ทำ วันนี้นะ ไปเดินวัดแล้วเปาก็ไปที่โรบินสันไงเพื่อจะไปโอนตังค์ให้มูลนิธิ โห ไม่น่าเชื่อคนแยะมากๆ ไม่ว่าหนุ่มหรือสาว หรือว่ามาทั้งครอบครัว เป็นวันแห่งการใช้เงินจริงๆ แอบคิดในใจว่า ถ้าเอาตังค์ที่มาเดินห้างไปทำบุญคงดีไม่น้อย .....

            อ๋อ ถ้าคนที่มาอ่านบล็อกเปาแล้วอยากทำบุญให้กับมูลนิธิสมเด็จย่ามั้ง

ก็สามารถเข้าไปชมได้ที่เว็บ www.prosthesesfoundation.or.th

เงินไม่กี่ร้อยของเราสามารถสร้างรอยยิ้มและความหวังให้คนอื่นได้นะค่ะ เปามาคิดในฐานะคนที่ขาพิการเหมือนกัน มีความหวังมาตลอดชีวิต นี่ขนาดเปาขายังไม่เสียไปจริงๆ หมายถึงขาไม่ด้วนจนต้องใส่ขาเทียมเปายังรู้สึกสิ้นหวังและท้อแท้ สำหรับคนที่เป็นมากกว่าเปาและเค้าไม่สามารถชนะความรู้สึกของตัวเองอย่างเปาเค้าคงทรมานน่าดูและถ้ามีความหวังและมีสิ่งไดสิ่งหนึ่งมาทดแทนได้แม้ว่าไม่เหมือนเดิมแต่อย่างน้อยความเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้นและอาจเป็นส่วนหนึ่งทำให้ชีวิตคนๆนั้นสามารถเปลี่ยนไปในทางที่ดีได้ก็ได้ ถ้าเรามีส่วนช่วยให้คนอื่นมีชีวิตที่ดี คงเป็นบุญที่ประเสริฐที่สุดในโลกแล้วแหละ และคงดีกว่าเราไปชื้อเสื้อผ้า หรือว่า สิ่งของที่เราไม่จำเป็น คิดดูสิค่ะ สมมุติเราไปชื้อเสื้อผ้า 199. สองตัวก็ 400 และก็ชื้อของกินอีก ก็เกือบๆ 500 แล้วเราลองเปลี่ยนมาคิดว่า เสื้อผ้าแค่เรามีใส่ก็พอไม่จำเป็นต้องมีมากมายเอาเงินส่วนนี้ไปบริจาค และอยู่บ้านทำความสะอาดบ้านทำจิตใจให้สบาย...ถ้าเราไม่ทำบุญตอนนี้แล้วรอเวลาให้มีค่อยทำแล้วเราจะทำกันเมื่อไรกันละค่ะ ชีวิตเราเราไม่รู้ว่าพรุ่งนี้เราจะเป็นอย่างไร สู้ทำวันนี้ให้ดี และไม่เสียดายที่ไม่ได้ทำดีกว่า

            เมื่อก่อนตอนเปาชื้อของขวัญให้แม่เนื่องในวันแม่ เปาชื้อทองให้แม่ จากการเก็บจากเงินกู้บ้าง เงินค่าขนมบ้างชื้อทองให้แม่ได้ 2 สลึง แม่บอกว่าแม่ไม่เอาและให้เปาเป็นรางวัลที่เป็นเด็กดีแต่เปาก็ดื้อและบอกให้แม่ใส่และไม่ให้แม่ขาย แม่ก็ยอมใส่แหวนที่เปาชื้อให้แม้จะไม่เหมาะกับนิ้วแม่สักเท่าไร แต่เปาก็รู้สึกดีใจที่สุด....แต่เสือก็บอกเปาว่า ทำไมไม่รอให้มีเงินก่อนทำงานแล้วเก็บให้แม่สิ ค่อยหาชื้อให้แม่ ฉันก็เถียงในใจว่า ฉันรู้ตัวเองว่ามีลิมิตแค่ใหนและก็ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ฉันจะเป็นอย่างไร ใช้ชีวิตเหมือนอยู่บนเส้นด้ายด้วยซ้ำไป อะไรนิดอะไรหน่อยก็ล้มอย่างง่ายดายถ้าสักวันฉันล้มในห้องน้ำหัวฟาดพื้นขึ้นมาและเป็นอะไรมากกว่านี้ฉันไม่ต้องเสียดายที่วันนี้ไม่ได้ทำอะไรให้แม่เลยเหรอ แต่ได้พูดออกไปนะ เดี๋ยวจะเถียงกันยาว รู้ว่าน้องชายหวังดี แต่เราก็ต้องมองคนๆนั้นด้วยว่า เค้าเป็นยังไง ไม่แม้แต่เปาด้วยซ้ำไป คนที่ปกติทั่วๆไปก็ใช้ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย พลาดก็ตกลงมาอย่างง่ายดาย และมีสิทธิ์ที่จะพิการหรือไม่ก็ตายอย่างง่ายๆ ก่อนที่เราจะเป็นอะไรไป เราสู้ทำบุญไปเท่าที่กำลังเราจะทำได้ไม่ดีกว่าเหรอ ขืนรอ ตายไปแล้วเราก็อาจจะไม่ได้ทำก็ได้นะ ไม่ได้แช่งน๊า แต่คุยให้ฟังเฉยๆ

            จะว่าไปเสือก็ฟังที่เปาพูดนะ หลังจากที่คุยกันตอนเสือมารับเมื่อวานตอนเที่ยงคืน คุยกันไปในรถสองคนพี่น้อง ตอนแรกฉันบอกกับตัวเองว่าจะไม่ส่งข้อความให้ใครอีกแล้วเพราะขี้เกียจ แต่เสือดันบอกว่า นี่เธอขี้เกียจตั้งแต่วันปีใหม่เลยเหรอฉันก็เลยไปชื้อบัตรเติมเงิน 100 บาทและก็ส่งข้อความให้เพื่อนๆ หมดไปเลยอะเหลือ 13 บาท ทั้งคนที่สนิทและคนในเน็ต....เสือพูดให้ฟังว่า อยากทำบุญเผื่อว่าอะไรๆมันจะดีขึ้น ฉันก็บอกน้องของฉันไปว่า เสือการทำบุญนะ ทำไมต้องหวังว่าอะไรๆมันจะดีขึ้นด้วยละ  ถ้าหวังว่าจะมีอะไรดีขึ้น แสดงว่าไม่ใช่การทำบุญนะ เหมือนการแลกเปลี่ยน หรือไม่ก็ธุรกิจมากกว่านะ  เสือนิ่งไปสักพักและก็ตอบกลับมาว่า แหม มันก็ต้องมีบ้างแหละที่ต้องคิดอะ เปาเลยบอกไปว่า ต้องพยายามไม่คิดนะรู้ไหม  ทำบุญโดยไม่หวังผลตอบแทน  ไม่อธิฐานอะไร ทำบุญก็ทำบุญ คิดได้นะถ้าห้ามความคิดไม่ได้แต่พยายามคิดให้เลือนลาง เมื่อก่อนเปาก็เป็นบ่อยทำบุญไม่กี่สิบอะ แต่อธิฐานไปชะแยะเลยอะ ขอให้ตั้งแต่ ยายทวดยันแหลนเลยอะ แต่ตอนนี้จะไม่คิดอะไรทำบุญก็คือทำบุญ เสือก็อื้มๆๆกลับมา พอกลับถึงบ้านก็แยกย้ายกันเข้านอน มารู้ตอนเช้าว่าเสือเข้ามาขอเงินแม่ 500 บาทเพื่อไปทำบุญไม่รู้ว่าน้องเอาไปทำบุญอะไร แต่ก็ดีใจที่อย่างน้อยน้องชายก็ฟังคำพูดของฉัน....

31 ธันวาคม 2550

            สวัสดีปีใหม่นะ ปี 2551 หวังว่าหลายๆคนคงมีความสุขกันนะ สำหรับฉัน ขอให้มีความสุขมากๆนะเปาหอม อวยพรตัวเอง ปีนี้ ฉันตั้งใจว่า อยากทำบุญ ไปใหว้พระ 9 วัด ไปกับมุก แต่เมื่อกี้มุกเพิ่งโทรมาบอกว่า พรุ่งนี้จะไม่มาหาแล้ว เพราะว่าไม่สบาย ฉันก็ได้แต่บอกเพื่อนไปว่า ขอให้หายเร็วๆนะ ไม่มาก็ไม่เป็นไรกินยาพักผ่อนมากๆละ แต่ใจของฉัน ความเหงาวิ่งเข้ามาจับใจเลย ยิ่งไม่มีอะไรแล้วความรู้สึกตอนนี้ ตอนแรกฉันคิดว่า เป็นสิ้นปีที่ไม่มีอะไรเลย ฉันนอนอยู่บ้านเฉยๆตั้งแต่วันที่ 29 วันที่ 30 ก็ยังนอนอยู่บ้านมองเพดาน วันที่ 31 ก็นอนอีกครึ่งวันแต่เสือมาบอกว่า ให้มาเฝ้าร้านให้หน่อย ฉันถึงออกมาอีกครึ่งวัน ฉันคิดว่า พรุ่งนี้ถ้ามุกมา ชีวิตฉันคงมีอะไรดีๆทำในวันปีใหม่ แต่พรุ่งนี้มุกไม่มา ชีวิตฉันเลยเดินทางเดิม  ไม่มีอะไรทำ ปีใหม่ไม่ต่างจากทุกๆวันที่ฉันเคยเป็น แถมยังมีความเหงาจับหัวใจเข้ามาแทรกซึมอยู่ในความรู้สึก ฉันเลยตัดสินใจว่าจะไม่ส่งข้อความอวยพรปีใหม่ให้ใครทั้งนั้น เพราะฉันไม่ได้มีความสุขเลย ฉันเลยขออยู่เฉยๆดีกว่า ....ใจหายๆฉันคาดหวังนะ ฉันอาจจะมีเพียงมุกคนเดียวที่เข้าใจฉัน และพร้อมเดินไปไหนด้วยกัน แต่พอมุกไม่มา ความผิดหวังเลยเกิดขึ้นในใจฉัน อะไรๆไม่เป็นอย่างที่วางแผนไว้แล้ว ฉันคิดในใจว่า แล้วสิ่งที่ฉันตั้งใจไว้ละ พรุ่งนี้ฉันจะไปไหว้พระกับใคร จะเดินเที่ยวต้อนรับปีใหม่กับใคร ขอร้องให้น้องบอยเดินด้วยเหรอไม่มีทางเลย แล้วเสือละ เสือยิ่งไม่ว่างอีก พี่น้ำก็ไม่ว่างทำตัวแบบนั้นแล้ว นวลอุ่งกับกองกลับเชียงดาวไปแล้ววันนี้ เหงาเหลือเกิน นี่เหรอวันปีใหม่ของฉัน ปีใหม่ที่ฉันคาดหวังว่าจะเจออะไรดีๆและทำดีๆ มีแค่ฉันอีกแล้ว จะให้ชวนพ่อกับแม่เหรอ ท่านก็เหนื่อยอยู่แล้วให้เดินตะลอนๆกับฉันคงเป็นไปไม่ได้ แถมยังต้องโดนบ่นแน่ๆ...อยากร้องให้จัง...มีพี่คนหนึ่งโทรมา ฉันเลยระบายความรู้สึกออกไป พี่เค้าคงอยากให้ฉันสบายใจ เลยพูดอะไรที่เป็นถ้อยคำดีๆมาให้ฉันฟัง เค้าพูดว่า ไม่เป็นไรนะถึงเปาไม่มีใครก็ยังมีเค้า...แต่ฉันกลับพูดไปว่า อย่าพูดเลย อย่าพูดคำดีๆออกมาอีกเลยเพราะฉันยิ่งรู้สึกแย่ยิ่งกว่าเก่า...พี่เค้าก็เงียบไปและขอตัววางสายไป....ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าเป็นยังไง แต่ฉันต้องการมุก ฉันอยากให้เพื่อนมาหาฉัน ฉันไม่ต้องการคำปลอบใจ หรือกำลังใจจากใคร ฉันแค่อยากอยู่กับเพื่อนของฉัน อยากพาเพื่อนเดินเที่ยว พาไปกินของอร่อยๆ และก็ถ่ายรูปเล่นกันตามประสาเหมือนเคยๆ ถามว่าน้อยใจเหรอ ใช่ ตอนนี้ฉันน้อยใจมากๆเลย แล้วน้อยใจมันเป็นแบบนี้เหรอ ไม่รู้สิ น้อยใจหรือว่าผิดหวัง ฉันไม่รู้เลยว่า ความรู้สึกที่ฉันเป็นอยู่นี้มันเรียกว่าอะไร กับการไม่มีใคร ฉันเพิ่งรู้นะว่า ความรักมันมีหลายอย่างจริงๆ ที่จริงฉันมีพ่อแม่ที่รักฉัน พี่สาวก็รัก น้องชายก็รักฉัน แต่บางครั้ง พวกเค้าก็ให้ในสิ่งที่ฉันต้องการทั้งหมดไม่ได้ บางสิ่งฉันต้องได้จากเพื่อน หรือไม่ก็คนอื่น ...เดินเที่ยวตะลอนๆไปทั่ว ยืนต่อขอเวลาชื้อเสื้อผ้า พี่น้องของฉันก็เคยเดินชื้อของหรือไปก็เข้าวัดกับฉัน แต่ความรู้สึกสนุกและมีความสุข ไม่เหมือนไปกับเพื่อน ....ความรู้สึกที่รับรู้ได้มันแตกต่างกัน ฉันคงคาดหวังอะไรๆมากไป เลยต้องผิดหวังอยู่เสมอไป น้ำตาเหรอ เอ่อออกมาตรงขอบตาแล้วละ ทำไมอ่อนแอจังเลย....ฉันต้องพูดกับตัวเองว่า ฉันมีความสุขนะ วันนี้ฉันมีความสุขนะ ฉันต้องพูดแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน ในเมื่อความรู้สึกมันไม่มีเลย...

            ฉันคิดว่า ครอบครัวไง ครอบครัวฉันคือความสุขแล้ว แต่นั้นมันคนละความรู้สึกกัน ครอบครัวฉัน มีให้ตลอดเวลาอยู่แล้ว แต่บางทีเพราะฉันอาจไม่เคยพอก็ได้ ...และฉันอาจจะเพิ่งเข้าใจวันนี้เองก็ได้ว่า ทำไมคนเราถึงเหงา ทั้งๆที่รอบตัวมีคนมากมาย และครอบครัวก็มีเช่นกัน...เราอาจอยากทำอะไรที่มันแปลกๆไปจากชีวิตเดิม และคิดว่านั่นคือความสุข โดยไม่คิดว่า ครอบครัวคือความสุข เพราะความรักจากครัวครัวเราก็เป็นเหมือนเดิมๆและทุกๆวันก็เป็นไปอย่างนั้นอยู่แล้ว รู้สึกบีบหัวใจอีกแล้ว ฉันจะเป็นแบบนี้อีกนานไหม

            พรุ่งนี้ปีใหม่แล้ว ฉันจะเป็นยังไงในปี 2551 อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะหมดปีแล้ว ทำไมฉันยังอยู่ตรงนี้และรู้สึกไม่เอาไหนอยู่นะ  ดีเจบ้านี่ก็ทำไมพูดมากจังนะ ฉันอยากฟังเพลง รู้สึกได้เลยว่าคิ้วขมวดชนกันอยู่ หวังว่าเพลงที่กำลังฟังอยู่จะทำให้ฉันรู้สึกดีๆขึ้นมากนะ.....อ่าวยังไม่ทันจบเพลง โฆษณาชะละ...เฮ้อ...ไปหาเว็บอีกเว็บ อ่าว เปิดเพลงเร็วชะงั้น สุดท้ายเข้า Google แล้วก็พิมพ์คำว่า ด้านมืดแห่งจันทร์ ฟังมันไป อีกรอบ ....

            พรุ่งนี้ ฉันจะไปทำบุญกับใคร จะไปไหว้พระกับใคร  เดินคนเดียวอีกแล้วละมั้ง....หรือว่าไม่ทำมันชะเลย แต่ฉันตั้งใจไว้แล้ว ไม่รู้สินะ พรุ่งนี้คงได้รู้กันว่าฉันคงไม่ได้ไปวัดแน่ๆ อาจนอนอยู่บ้านทั้งวัน หรือไม่ก็มาเฝ้าร้านให้น้องชาย...เฮ้อ

            พอตอนเช้า ไปใหว้เจ้าแม่กวนอิมกัน และพ่อกับแม่เปาก็ขับรถมาอรุโณทัยพอดีเลยอะ เลยไม่ต้องต่อรถกลับ ตังค์พี่น้ำให้ 300 ก็เอาไปทำบุญชะละ ดีอะพ่อแม่มาไม่ต้องต่อรถ พ่อกับแม่เราเอารถไว้ให้เปา 1 คันให้เปาขับกลับเอง ดีๆๆ แม่บอกกลับเร็วๆนะ เราก็บอกว่าค๊า แต่ที่ใหนได้ แอบเอารถเก๋งไปเที่ยววัดนะเหนือต่อ ทีนี้ มีปัญหาเกิดขึ้น น้ำมันจะหมดยังไม่พออะ และไปแวะเที่ยวตลาดนัดที่รินหลวง มีทหารอยู่เต็มเลย เราก็เอารถไปจอดในเขตทหารลงไปเที่ยว พอกลับมา พอสตาร์ทรถ เสียงสัญญาณเตือนภัยดันดัง ปิดก็ไม่เป็น ทำไงก็ไม่ดับ ดังอยู่นั่น ทหารมาช่วยก็ไม่ดับ อายจะตาย เค้ามองมาเป็นตาเดียว เหงื่อใหลพรั่กๆๆ ไม่ได้กลัวนะ แต่อายอะ เค้าถามว่าแอบเอารถแม่มาขับสิเนี่ย ถูกเผ็งอะ เค้าก็ทำไม่เป็น ต้องโทรหาแม่ แม่บอกให้พวกเราลงรถแล้วกดล๊อคก่อน แล้วค่อย เปิดอีกที แหม รีบขับออกมาอย่างเร็ว อาย ยังไม่จบนะ พอไปเที่ยววัดนะเหนือ ไปใหว้พระ เปาขับรถแล้วดึกเบรกมือไว้แล้วก็พอขับออกวัดมาดันไม่เอาเบรกมือลง และยังมีหน้าคุยกับมุกและมิ้นว่า นี่ๆๆ เราไปวัดมา มีใครขึ้นรถเรามาด้วยหรือเปล่าอะ ทำไมรถมันหนักๆ เพื่อนก็ว่า จะบ้าเหรอ วัดนะไม่ใช่ป่าช้า และก็ไม่สงสัยอะไรอีก และก็ขับขึ้นดอยไปอีกประมาณ 10 กว่าโล พอไม่มีที่ไป ก็เลยเลี้ยวหัวรถกลับทีนี้ปัญหาเกิดแล้วดิ  เบรกดันติด มันเหยียบยังไงก็เหยียบไม่ลง ดันลงดอยอีกต่างหาก เปาตกใจ แต่ไม่มากอะ คิดว่าข้างทางยังมีให้เลี้ยวลงไป แต่ใจเย็นๆ แล้วบอกเพื่อนว่า เบรกเหยียบไม่ติดอะ ยิ่งเหยียบเบรกก็เหมือนยิ่งเร่ง ตอนนั้นหน้ามิ้นเหลือกี่นิ้วไม่รู้แต่คงตกใจอะ  แล้วเหมือนโชคช่วยอะ เราขับโดยไม่เหยียบเบรกนานเหมือนกัน และดีนะเป็นบ้านนอกไม่มีรถแยะ และมันขึ้นเนินพอดี มันเลยหยุด เราจอดกลางทางแล้วรอให้รถมันปรับตัวก่อน แล้วค่อยๆออกใหม่ ค่อยยังชั่ว ไม่มีไร ก็คุยกันมา แค่ไหงมือสั่น มองหน้าเพื่อนๆเ พื่อนๆหน้ามีสีขึ้นแล้ว ก็หัวเราะกันลั่นรถเลยอะทีนี้ แต่ก็ไม่มีใครบ่นนะ นี่สิเพื่อน และเปาก็ขับรถกลับมาจากเชียงดาวมาเชียงใหม่อีก เมื่อยคอชะมัดเลย เห็นรถป้ายทะเบียนกรุงเทพมหานคร อีกแล้ว ขับแบบไม่มีมารยาทอีกละ ขนาดไม่ให้แซงมานยังแซง สังสัย กทม ถนนไม่เคยว่างแบบนี้พอมาเจอถนนว่างๆ เลยซิ่งซะ.....สนุกจังเลย แต่ไม่ได้ซักผ้าอะ พรุ่งนี้จะเอาไรใส่...เนี๊ย